در بقاء مي خزم.مي ايستم.دوباره راه مي افتم،آرام.بدجوري خسته ام.بدجوري مانده ام.هر روز به آرزوهايم افزوده مي شود.آرزوهايي همه اجير شده از براي بقاء.از آن مي ترسم كه هيچ گُهي نشوم.كه هيچ كس نبيند كه مي ميرم.از اين مي ترسم كه آخرِ اين خط خسته و مكدر زندگي ام در سكوتي ابدي نا خوانا شود.و همه سعي ام براي بقاء چو مجسمه اي گوشه ي قلبم خورد شود.هيچ كس و هيچ كس و هيچ كس برايش هيچ فرقي نكند و نفهمد كه من بوده ام روزي.خدا،چرا گفتي ما همه فاني هستيم.با اينكه به بقاء از جاري خون در رگهامان بيشتر ايمان داريم .وبراي او مي تازيم.
...
بعضي اوقات فكر فنا خسته ام مي كند و نااميد.توخودت نگذار كه مي ترسم.
ادواردو 3/2/87